Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΡΙΜΑ

Σήμερα ένας φίλος συ-συλλέκτης μου χάρισε μια φωτογραφία, που είναι, λέει, από το χωριό μου. Βέβαια από το χωριό μου δεν είναι, αλλά θα μπορούσε να βγει μια παρόμοια...

Ανεξάρτητα πάντως που τραβήχτηκε, εμένα μου έφερε στο νου μια σατιρική ρίμα, ειδικά ένα δίστιχό της (από την υποτιθέμενη μοιρασιά...):

Του Ω-μεγάλου τση Χι-Ψής εβγάλασι μοιράσι [=μερίδιο],
εκείνο πού ΄χει στην κοιλιά αποκάτω και ταράσσει !


Αντικατέστησα τα κύρια ονόματα με Ω, ΧΥ, γιατί δεν έχει σημασία ποιά είναι αυτά. Η ρίμα πάντως είναι από τα Ανατολικά Σφακιά.

Τώρα, σε ποιανού την κοιλιά και τι είναι αυτό που "ταράσσει", δέστε [ΠΡΟΣΟΧΗ!!: Όχι όσοι σοκάρεστε από άσεμνες φωτογραφίες !] ΕΔΩ

Εικόνες με παρόμοιες στάσεις (ή μάλλον .... στύσεις) κυκλοφορούν ως ταχυδρομικές κάρτες. Μία τέτοια σύγχρονη κάρτα είναι αυτή ΕΔΩ.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΙ ΣΕ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ

ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ...
ΕΚΔΙΔΟΝΤΑΙ ΥΠΟ Β.Δ. ΚΑΛΛΙΦΡΟΝΟΣ
ΤΟΜΟΣ Β
ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 1886



ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ
ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΑΣΚΑΡΕΩΣ
ΣΧΟΛΑΡΧΟΥΝΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΣΧΟΛΗΣ,
ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΤΙΔΟΣ
ΣΟΦΙΑΣ Γ.ΔΕΛΤΑ,
ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ,
ΤΗ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1863,
ΕΝ ΤΩ ΚΑΤΑ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΟΝ Ι. ΝΑΩ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ.











-----

ΙΣΤ ΛΟΓΟΣ
ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ ΕΝ ΤΩ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΕΟΧΩΡΙΟΝ ΙΕΡΩ ΝΑΩ,
ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ [=ΕΙΡΗΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΦΩΤΙΟΥ]
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑΝ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ,
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΩΟΘ [=1879]








Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ - THANKS

1991





2005





2006





Download Link

2007

ISOMETRICA



Download Link

2008





2009





Download Link

2010





___________________________________________________

INTERNET

ETC



CTP



LO



AM



ΣΕΣΟΑ

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

ΣΦΑΚΙΑΝΟΣ

ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Eδωσε τον λόγο του και τον κράτησε..!

Γράφει ο ΜΙΝΩΣ ΣΟΦΟΥΛΗΣ

Τον Μάρτιο του 1897 ο γολγοθάς της Κρήτης (σκλαβωμένη από το 1204, σε Ενετούς και Τούρκους) έφθασε στο τέλος του.
Το νησί μας έγινε αυτόνομο, υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου και οι Μεγάλες Δυνάμεις έστειλαν αγήματα (Ιταλοί στα Χανιά, Ρώσοι στο Ρέθυμνο, Άγγλοι στο Ηράκλειο, Γάλλοι στο Λασίθι) για να επιβάλουν την τάξη.
Τον Αύγουστο του 1898, οι Τούρκοι έκαναν επεισόδια στο Ηράκλειο, εναντίον Άγγλων και ντόπιων, με αποτέλεσμα, ο τουρκικός τακτικός στρατός που βρισκόταν στις πόλεις, διατάχτηκε να εγκαταλείψει την Κρήτη.
Μαζί με τον στρατό έφυγαν τότε και οι μισοί περίπου Τουρκοκρητικοί, από τις 80 χιλιάδες που υπήρχαν τότε στο νησί (οι υπόλοιποι έφυγαν το 1923).
Ανάμεσά τους ήταν και ένας πλούσιος αγάς από τον Μαρουλά Ρεθύμνης (κοντά στο Αρκάδι), που εκτός των άλλων, είχε και ένα μεγάλο χειμαδιό, που τα τελευταία χρόνια, μη μπορώντας να το εκμεταλλεύεται μόνος του, το νοίκιαζε σε μια Σφακιανή οικογένεια που κατοικούσε στου Γετίμη το Μετόχι (έξω από τις Βρύσες Αποκορώνου).
Η οικογένεια αυτή (4 αγόρια και 2 κορίτσια, με τη χήρα μάνα τους), κατέβηκε από την Ιμπρο Σφακίων, μετά την επανάσταση του 1866 και με την κουρούντιση συγγενών τους που βρισκόταν ήδη εκεί, πρόκοψε και απόκτησε μεγάλη περιουσία.
Στην αδελφοσύνη, λοιπόν, αυτή, νοίκιαζε ο αγάς το χειμαδιό, για να ξεχειμωνιάζουν οι αίγες και τα πρόβατα που έφερναν, από τη Φρεδιανή μαδάρα.
Μαθαίνοντας ο ηγούμενος του Αρκαδίου ότι θα συνόρευε με Σφακιανούς, τραβούσε τα γένια του!...
Όμως δεν είχε δίκιο.
Ο πιο δυναμικός (στο καλό και στο κακό) της αδελφοσύνης, ήταν ο καπετάν Νικολάκης και οι υπόλοιποι του είχαν αναθέσει, εν λευκώ, τη διαχείριση της περιουσίας.
Αυτός προσπάθησε 'να τα βρει' με το Μοναστήρι, κάτι που το κατάφερε πολύ σύντομα, αφού παίρνοντας την άδεια από τους καλόγερους, 'διαλάλησε' και βρήκε εύκολα (με τις διασυνδέσεις που είχε), μια μεγάλη κομματέ ωζά που τους είχαν κλέψει.
Και η φιλία των Σφακιανών με το Μοναστήρι δέθηκε ακόμα περισσότερο με βάπτιση που έκανε ο ηγούμενος ενός παιδιού της αδελφοσύνης.
Αλλά και η σχέση του καπετάν Νικολάκη με τον αγά ήταν άριστη, αφού πάντα ήταν συνεπής στην πληρωμή του ενοικίου.
Όσες φορές πήγαινε στο χειμαδιό, κοντά στους βοσκούς, τον καλούσε ο αγάς να μένει σπίτι του και η χανούμη του έστρωνε μυρωδάτα σεντόνια, κάτι που τον έφερνε σε δύσκολη θέση, αφού περνούσαν μέρες να βγάλει τα στιβάνια του..!
Τα χρόνια περνούσαν και η ζωή των Τούρκων που ζούσαν έξω από τα τείχη των πόλεων γινόταν όλο και πιο δύσκολη.
Ο αγάς αποφάσισε να πουλήσει το χειμαδιό και ήταν φυσικό να το αγοράσει η αδελφοσύνη, χωρίς όμως να μπορέσει να δώσει μαζεμένα τα χρήματα.
Ο Τουρκοκρητικός έκανε το συμβόλαιο, βασιζόμενος στον λόγο του Σφακιανού ότι δεν θα χάσει ούτε γρόσι από τα χρήματα που όφειλε να του δώσει.
Φθινόπωρο του 1898, η προκυμαία του Ρεθύμνου ήταν γεμάτη Τουρκοκρητικούς, με τις οικογένειές τους και με όσα πράγματα μπορούσαν να φέρουν από τα σπίτια τους, περιμένοντας το πλοίο που θα τους έπαιρνε.
Ο καπετάν Νικολάκης, μόλις έμαθε τα γεγονότα δεν εκμεταλλεύθηκε την κατάσταση.
Μάζεψε, από συγγενείς και φίλους, τα χρήματα που χρωστούσε και πήρε τον δρόμο για το Ρέθυμνο.
Άρχισε να ρωτά για τον Μαρουλιανό αγά, αν και κάποιοι ντόπιοι -μαθαίνοντας τι τον ήθελε- του έλεγαν:
'Εκουζουλάθηκες καπετάν Νικολάκη; Εμείς παίρνουμε τα χωράφια ντωνε, δίχως μεγάλα παζάρια. Και τα λεφτά που έχεις δώσει, πολλά ντου είναι!'.
Ομως αυτός είχε δώσει τον λόγο του στον αγά και δεν ήθελε να τον πατήσει.
(Δεν ξέρω τι θα κάναμε εμείς οι σημερινοί..!).
Τον βρήκε λοιπόν και του έδωσε τις λίρες που του χρωστούσε.
Ο αγάς συγκινημένος, έσκυψε να του φιλήσει το χέρι, αλλά ο Σφακιανός δεν τον άφησε.
Αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν και ξεχώρισαν με δακρυσμένα μάτια.
Με πονεμένη ψυχή άφησαν τα χώματα της Κρήτης (τι να πούνε και κάποιοι άλλοι που μαζί με τα αγιασμένα από πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια χώματα, άφησαν και χιλιάδες βασανισμένους, βιασμένους, σφαγμένους, άθαφτους...), αυτοί που άλλαξαν την πίστη τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς και που εν συνεχεία έγιναν φοβεροί εχθροί των συμπατριωτών τους.
Ομως, παρ? όλα αυτά, το αίμα νερό δεν γίνεται.
Εχει κάτι το ξεχωριστό τούτο το νησί, που δίνει στα παιδιά του μια ιδιαίτερη νοοτροπία, ανεξάρτητα από θρησκευτικές και άλλες διαφορές.
Από αυτή ξεκινά και η αγάπη που έχουν ακόμα οι Τουρκοκρητικοί για τούτα τα χώματα.


Δημοσιεύθηκε στις: 28-03-2011
ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

ΛΙΜΑΝΙΑ ΦΑΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΡΑΒΙΑ


ΧΑΝΙΑ


ΡΕΘΥΜΝΟ


ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Ταχυδρομικές Κάρτες

Ταχυδρομικές Κάρτες Κωνσταντινούπολης με εικόνες εφημερίδες




Ελληνική εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ


Γαλλόφωνη Εφημερίδα STAMBOUL


Αρμένικη εφημερίδα


Τούρκικη εφημερίδα

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Κάποια στιγμή έπρεπε να γίνει: Nα ευχαριστήσω δημόσια τους φίλους εκείνους που με τη βοήθειά τους εμπλουτίζω τη συλλογή μου με υλικό κρητολογικού (βασικά) ενδιαφέροντος.

Κι αρχίζω από τον Μιχάλη, τον παλιό προμηθευτή μου, παλαιοπώλη στο Μοναστηράκι. Ο Μιχάλης Αθανασέλλης χρόνια τώρα μου κρατά ό,τι Κρητικό πέσει στα χέρια του. Και τι δεν έχει πέσει! Σπάνια βιβλία, όμορφες φωτογραφίες, πολύτιμο αρχειακό υλικό!

Από μια ευτυχή συγκυρία γνώρισα έναν Αγρινιώτη, τον Νικολάκη, όπως τον αποκαλώ, και γίναμε σαν τους ... Διόσκουρους! Παθιασμένος συλλέκτης κι αυτός (υλικού της ιδιαίτερης πατρίδας του), βρισκόμαστε τις Κυριακές στο Μοναστηράκι, και μετά τις αναζητήσεις μας πίνομε τον παραδοσιακό ... freddo μας και τα λέμε. Είναι ο Νίκος Αντωνίου, που ξέρει τι ακριβώς είναι εκείνο που με ενδιαφέρει και όταν του τύχει, το παίρνει, και μου το προσφέρει. Λένε - αλλά δεν ξέρω αν είναι αληθεια ή κακοβουλη φήμη - πως οι Αγρινιώτες δεν είναι και τόσο γενναιόδωροι. Ο Νικολάκης πάντως είναι μια εξαίρεση - ίσως εξαιτίας της απώτερης καταγωγής του από το περήφανο Καρπενήσι!
Πρόσφατα έχει δημιουργήσει έναν ιστότοπο όπου φιλοξενεί υλικό από τη πλούσια συλλογή του.


Πατήστε πάνω στη φωτογραφία του λεβέντη Αγρινιώτη πραματευτή, με τα ποικίλα καλούδια, γιανά μεταφερθείτε εκεί, και θαυμάστε τα άλλα "καλούδια", που ο Νικολάκης από καρδιάς προσφέρει!

Ένας άλλος που συνέβαλε και συμβάλλει αποτελεσματικά στον εμπλουτισμό της συλλογής μου είναι ο Αργύρης Βουρνάς. Εκδότης του περιοδικού συλλογές και βιβλίων με θέματα συλλεκτικά, είναι ο "τροφοδότης" σχεδόν όλων των σοβαρών συλλεκτών! Να' σαι καλά, Αργύρη μου, Αριστοφανικέ! Σου αφιερώνω, μαζί με τις ευχές μου για ένα ευτυχισμενο 2011, την εξεικόνιση μιας αγαπημένης σου παροιμίας για τον "κόσμο που χάνεται...."! Εσείς οι σεμνότυφοι, προσοχή: ΜΗ πατήσετε ΕΔΩ.
Free Hit Counter